Milczenie świata przyrody jest niemym krzykiem, który kieruje nasze myśli w poszukiwaniu relacji człowieka z naturą. Choć te dwa światy to różne byty, mówią wspólnym językiem o przemijaniu, którego czas jest głównym sprawcą. To na tej wspólnej drodze, której zwieńczeniem jest śmierć, można jak w lustrzanym odbiciu dostrzec swoisty związek jednego i drugiego życia. Będąc nie tylko świadkiem, ale i częścią natury, wędrujemy wspólnie przez godziny, dni i lata do przeczuwalnego finału. Owoc jego przez swoją martwotę i chłód położy kres namiętnościom, bojaźniom, lękom i miłościom, którymi wypełnione było życie. Mądrość przyrody jest dyskretnym przewodnikiem na tej drodze życia. Spektakl pragnie dostrzec symbiozę tych dwóch istnień. Przez integrację obrazu z muzyką, której krwioobieg wypełnia tkankę spektaklu, zaglądamy do tych warstw naszych przeczuć, emocji i obaw, których na co dzień nie wyzwalamy, a ich sens dociera nieraz w momentach rozstania się z tym światem. To nie jest wizja, która żywi się strachem, lękiem czy zwątpieniem. Raczej jest zgodą na kolej losu. Ma w sobie też pierwiastek nadziei i ufności w sens trwania do momentu zamknięcia powiek. Tytuł spektaklu przez indywidualne doświadczenie widza może być wzbogacony o znak zapytania.