100-lecie REDUTY

Czytania Sztuk

 

Założyciele tego teatru Juliusz Osterwa i Mieczysław Limanowski stworzyli pierwszą w Polsce eksperymentalną scenę studyjną mającą służyć naprawie i rozwojowi sztuki teatru w odrodzonym kraju. Najtrwalszą zdobyczą Reduty, która działała w zmiennych warunkach do wybuchu II wojny światowej był jej zawodowy etos, a także osiągnięcia w pracy zespołowej traktowanej jako służba dla sztuki i program walki „ze złem w teatrze”.

Reduta w pierwszym warszawskim etapie swojego istnienia (od listopada 1919 do maja 1924) działała w Salach Redutowych Teatru Wielkiego; obecnie w tych przestrzeniach pracuje Muzeum Teatralne. Po stu latach, te same słowa – „spełniane” niegdyś przez aktorów Reduty – brzmią w tej samej, niezmienionej przestrzeni Sal Redutowych w wykonaniu współczesnych artystów.
Czytania sztuk były w Reducie stałym elementem wzbogacania wyobraźni artystycznej i intelektualnego, duchowego wyposażenia członków wspólnoty, a skupiona i pogłębiona interpretacyjnie lektura w trakcie prób do spektakli (do której przywiązywano ogromną wagę) miała prowadzić według redutowego określenia do „odszukiwania pulsującej mocy źródła”.

 „Odtwarzanie Reduty”

Aranżacja plastyczna przestrzeni

Do 6 czytań sztuk Redutowych.

Aranżacja wystawy w foyer

Projekt graficzny materiałów promocyjnych.

Stefan Żeromski
Uciekła mi przepióreczka

reżyseria Piotr Cieplak

 Tadeusz Rittner
W małym domku

reżyseria Lena Frankiewicz

 Benedykt Hertz
Czupurek

reżyseria Wiesław Czołpiński

Jerzy Szaniawski
Papierowy kochanek

reżyseria Marcin Hycnar

Stefan Żeromski
Ponad śnieg

reżyseria Edward Wojtaszek

Leon Schiller
Pastorałka

reżyseria Jarosław Kilian