100-lecie REDUTY
Czytania Sztuk
Założyciele tego teatru Juliusz Osterwa i Mieczysław Limanowski stworzyli pierwszą w Polsce eksperymentalną scenę studyjną mającą służyć naprawie i rozwojowi sztuki teatru w odrodzonym kraju. Najtrwalszą zdobyczą Reduty, która działała w zmiennych warunkach do wybuchu II wojny światowej był jej zawodowy etos, a także osiągnięcia w pracy zespołowej traktowanej jako służba dla sztuki i program walki „ze złem w teatrze”.
Reduta w pierwszym warszawskim etapie swojego istnienia (od listopada 1919 do maja 1924) działała w Salach Redutowych Teatru Wielkiego; obecnie w tych przestrzeniach pracuje Muzeum Teatralne. Po stu latach, te same słowa – „spełniane” niegdyś przez aktorów Reduty – brzmią w tej samej, niezmienionej przestrzeni Sal Redutowych w wykonaniu współczesnych artystów.
Czytania sztuk były w Reducie stałym elementem wzbogacania wyobraźni artystycznej i intelektualnego, duchowego wyposażenia członków wspólnoty, a skupiona i pogłębiona interpretacyjnie lektura w trakcie prób do spektakli (do której przywiązywano ogromną wagę) miała prowadzić według redutowego określenia do „odszukiwania pulsującej mocy źródła”.
„Odtwarzanie Reduty”
Aranżacja plastyczna przestrzeni
Do 6 czytań sztuk Redutowych.
Aranżacja wystawy w foyer
Projekt graficzny materiałów promocyjnych.
Stefan Żeromski
Uciekła mi przepióreczka
reżyseria Piotr Cieplak
Tadeusz Rittner
W małym domku
reżyseria Lena Frankiewicz
Benedykt Hertz
Czupurek
reżyseria Wiesław Czołpiński
Jerzy Szaniawski
Papierowy kochanek
reżyseria Marcin Hycnar
Stefan Żeromski
Ponad śnieg
reżyseria Edward Wojtaszek
Leon Schiller
Pastorałka
reżyseria Jarosław Kilian


